Bu haber 27 kere okunmuş. 16/03/2026

Paylaş Tweetle Paylaş Yorum Yap

Her şey benim için aslında çok kıymetli olan kolyemin kopmasıyla başladı.

Bir kere iki kere derken hep tamir edebildim.

Daha sonra ki günlerde tekrardan kopacak diye çok korktum. Bu yüzden gece yatarken bile avcumun içinde sıkıca tuttum.

Bu durum bir süre böyle devam etti.

Sonra bir sabah uyandığımda çok sıkı tuttuğum için izi kalmış az da olsa canımı acıtmıştı ve kopmasın diye sıkıca tuttuğum kolyemin taşının düştüğünü fark ettim.

Ben kolyem kırılmasın onu hep takabileyim zarar gelmesin derken onu gösterişli yapan parçasını istemeyerek de olsa kırmıştım.

İşte hayat bazen böyledir.

Çok sevdiğimiz, değer verdiğimiz insan ya da eşya hangisi olursa olsun zarar gelmesin belki de gitmesin diye onu avcumuzun içinde sıkıca tutuyoruz.

Bu kolyemde olduğu gibi her şeyde geçerli.

Kolyemin taşı düştü.

İnsan bunaldı.

Kuş kaçtı.

Bardak kırıldı.

Yukarıda saydıklarımın hepsini değerli kılan yeri sıkıca tutulan onu o yapan belki de senin bile en sevdiğin yeriydi?

Onlar tutuldukları yerden belki de en güzel yerlerinden paramparça oldular ister manevi ister maddi olarak.

Bunu eşya üzerinden anlattım.

İnsan üzerinden devam edecek olursak eğer.

Hayır ben çok seviyorum gitmesin hep benimle kalsın diyebilir isteyebilirsin ama bunu onu hapsederek yapıyor hatta nefes almasına ve onun kendine alan tanımasına bile izin vermiyorsan o taşın düşmesine mahkumsun.

İsteyerek yap ya da yapma bir süre sonra o insanın sana karşı olan en güzel yanı, davranışı ve bakışı kırılacak.

Belki de kırıldı...

Ne yapacaksın şimdi?

Sıkıca tutmaya devam mı edeceksin yoksa özgür mü bırakacaksın?

Ne seçtin bilmiyorum ama şöyle söylemeliyim ki

Sevgi onu hapsetmek kendini bulmasına izin vermemek değil.

Sevgi onun varlığını özgür bırakmaktır.

Kuşu kafesinin kapısını açarak sev.

ALEYNA GÜRSOY